Het is gewoon zo.

Weer

2008-09-23T08:31:00.003+02:00

Alsof de lucht weet dat zij er vandaag niet is, en ook niet zal komen, blijft het grijs en grauw halsstarrig weigeren de dag te laten beginnen. 'Veto,' lijkt het te zeggen, ' op deze manier niet. Ik wacht op haar.'
Maar ze komt niet. Natuurlijk komt ze niet, ze komt pas over drie dagen. Tot die tijd is de lucht - tegen alle weersverwachtingen in - betrokken en werk ik in rust en ongedwongenheid binnen aan het werk van de eeuw. Want tijden van afhankelijkheid zijn voorbij. Ik ben vrij.

Toch grijnzen mijn wangen zich breed bij een blik uit het raam en beaam ik wat de lucht zegt. Zonder haar is echt alles ietsje grauwer.

Dinsdagen

2008-07-10T19:34:00.005+02:00

Ik ben op een dinsdag geboren. Ik leerde op een dinsdag van jouw bestaan. Ik zag je voor het eerst op een dinsdag. Je lachte naar me op dinsdag. Ik kuste je op een dinsdag. Ik zag je terug op een dinsdag. Ik vree met je op dinsdag. Ik gaf je de dinsdag. Ik weet niet meer welke het was. Het was dinsdag. Dat ik verliefd op je werd.

Wonder

2008-07-05T15:17:00.008+02:00

Jij zegt tegen mij:
´Je bent een wonder, jij.

Je kan zo mooi genieten van alles.´
Ik krijgen tranen in mijn ogen. Want ik geniet. Ik ben een wonder. Ben blij dat jij het ziet zonder dat ik het gezegd heb.

Balletjes

2008-06-24T22:01:00.005+02:00

‘Waar wordt golf mee gespeeld?’
Op haar rug dik ingepakt onder het dekbed, straalt warme slaapgeur van haar af. Halfopen ogen staren me aan. Ze denkt. Herkenbaar aan de blik in haar ogen. Dan heeft ze het. Een lach.
‘Balletjes.’
Haar lippen brengen de klanken als een dansspel. Dansende mond met perfecte vorming. Met mijn hoofd naast het hare, aanschouw ik de mooie lippen. Haar bovenlip staat een beetje scherp omhoog, haar onderlip sierlijk afgerond richting haar kin. Bij het spreken komen ze naar voren. Het perfecte woord voor die prachtige lippen. Het klopt. Dit woord dat uitgesproken wordt door deze mooie mond is heerlijke heerlijkheid. Zoals gewoonlijk wil ik meer.
‘Wat drijft er in de soep?’
‘Balletjes.’
Thihi. Ik moet lachen. Nietszeggend woord maakt mooie mond nog mooier. Zij zegt: ‘Balletjes,’ ik hoor: ‘Ik hou van jou.’

Klots

2008-06-18T21:52:00.001+02:00

Regen klettert met een kabaal op het raam. Dampt stijgt op in de badkamer waar ik onder het schuim lig te weken. Na al drie kwartier. De regen zet een tandje bij en gaat in vijfde versnelling. Het geluid is onheilspellend en knus tegelijk. Het wordt donkerder buiten, merk ik door de schaduw die zich over de ruimte werpt. Ik week lekker verder, want ik ben veilig. Zolang mijn pen en papier niet in het water vallen.

Omdat het stille water niet bij de weersgeluiden past, maak ik beweging in het water met mijn been. Met twee benen. Schuim en water spatten op. Het wordt een kinderlijk leuk spelletje. Klotsend badschuim met donderregen. Eindeloos speelgoed. Lekker alleen aan het klotsen. Als de regen bijzet, zet ik ook bij en mijn armen en benen kunnen het bijna niet aan. Ik klots en klots en klots en klots en klots. Klots. Klots. Plons. Pen en papier in het water. Game over.

Papiertluttig

2008-04-23T16:04:00.018+02:00

Vraag 1.7
Heeft u in 2006 inkomen in Nederland ontvangen?
Nee. Ga naar vraag 3.2. > Voeg als bijlage een kopie toe van uw inkomensverklaring 2006. Op te vragen bij de Belastingdienst.

Vraag 3.2
Download het formulier Buitenlands Inkomen en vul vraag 1.1 t/m 9.3 in.
Ga dan naar vraag 3.5.

Pffft.

Af en toe word ik weer even geconfronteerd met de efficiëntie van Nederlandse overheidsinstanties. Nergens ter wereld gebeurt het zo pietluttig. Dat zeg ik, een vrouw van rechtlijnigheid. Overzichtelijkheid en ordelijkheid geven structuur. That’s me. Dus ik snap het. Maar na vijf jaar België (waarvan vier jaar Brussel, het centrum van gemeentelijke chaos, overheidsanarchie, organisatorische laksheid) ben ik gewend geraakt aan een flexibeler manier van organiseren. Een belletje hier, een belletje daar. Een vriendelijke glimlach en de wereld ligt aan je voeten. Maar in Nederland gelden de regels voor iedereen. Zoals het hoort. Damn. Dus word ik vandaag weer even teruggezogen in de Hollandse bureaucratie door een stapel IBG-formulieren voor me uitgestald op de salontafel.

Mijn papier-afhandel-traject doorloopt een aantal typerende fases: het begint met frisse moed als de papieren nadat ze vers uit de printer zijn gerold op schoot worden genomen met een gezellige kop koffie erbij. Beginnen maar.
Eerste vraag, het correspondentienummer. Jippie, een makkie. Voor mijn gevoel ben ik al klaar.
Bij vraag 2 worden de papieren uitgespreid over de tafel ter bevoordelijking van de overzichtelijkheid. Dan lees ik dat ik nog meer formulieren moet afprinten. En de stapel wordt groter en groter.

In Vlaanderen zijn de regels niet voor iedereen. Als je een manier vindt om de regels te omzeilen, via een achterdeurtje binnen te komen, is dat ook goed. Volledig geaccepteerd. Ik had er moeite mee, maar tegenwoordig valt het me niet meer op. De eerste keer dat ik het tegenkwam werd ik razend. Iedereen in de klas moest voor een opdracht dezelfde regels volgen. Behalve één jongen. Dat was gewoon zo. Niemand deed daar moeilijk over. Ik vrat mezelf op. Als een politievrouw trok ik ten strijde tegen het onrecht. Men keek mij verdwaasd aan, doe niet zo moeilijk. Het is gewoon zo. Klaar.

Het was gewoon zo. En het is nog steeds gewoon zo. Vandaag de dag geniet ik ervan. Lekker makkelijk en niet zo rechtlijnig. Een beetje persoonlijk. En met connectie. Menselijk.
Dus pak ik mijn pen weer op en worstel me netjes door de rest van mijn twintig vellen papier. Tekenen, vouwen, envelop in en weg ermee. Ik woon in Vlaanderen tegenwoordig. Doe niet zo moeilijk.

Overwinnen

2008-03-24T21:37:00.004+01:00

Dagen zijn voorbij gevlogen, seconden duurden soms eeuwen en uren vlogen voorbij. Mensen raakten me op de juiste plek en anderen konden me niets schelen. Ik was niet mezelf, en tegelijkertijd nooit zo erg mijzelf geweest.

Soms doet een mens dingen waar zij versteld van staat. De eerste dag van de lente, de dag dat het sneeuwde en heel de wereld ontregeld leek, was zo’n speciale dag. De dag dat ik dit leerde: Een angst overwinnen duurt maar twee zinnen. Dat hele nare gevoel van angst. Dat moment dat je naar het einde van de wereld wilt rennen. Dat beknellende gevoel. Dat binnen een seconde je hele wezen grauw kleurt. Het gevoel dat je doet geloven dat je niets kan. En niet wil. Ik garandeer je, dat gevoel overwinnen duurt twee zinnen. En het is weg. Het is een opgeklopt mysterie dat al eeuwenlang verborgen gehouden wordt. Een groot geheim dat niet uit mocht lekken.

Doe het en lever jezelf het bewijs. Dan kan je alles aan. Alles bereiken. Alles is mogelijk. Kijk naar mij. Lachen geblazen.

Wereldbol

2008-03-12T23:26:00.007+01:00

In het weekend stond ik met mijn lief op een rommelmarkt. Ongelofelijk die zin, zo mooi. Zij is de enige vrouw waarmee ik op een rommelmarkt wil staan. Een andere wereld, op de rommelmarkt staan. En het was geweldig, ik heb genoten. Honderden mensen heb ik rommel verkocht. Als de beste. Wij waren het enige kraampje waar liedjes werden gezongen en dansjes werden gedaan. Bij ons kregen de mensen paaseitjes. Extraatjes. Contact. Een gratis glimlach op hun gezicht.

Toen ik mijn eigen glimlach nog verder ging verspreiden langs de kraampjes aan de andere kant van de zaal, zag ik een wereldbol staan. Rond en blauw met allerlei kleuren. Een toverbal. Wat een magie stond daar te schitteren tussen de stoffige grauwe troep. Daar hoorde hij niet. Mijn leven lang al wil ik een kamerbrede wereldkaart op mijn muur. Zo een immens grote waar je voor kan staan en kan verdwijnen in de wereld. Eentje om nekpijn van te krijgen. Bijna zo groot als de echte. Maar de wereldbol tussen de rommel was ook goed. Ik kocht mijn wereld voor drie hele euro's. Het voelde als de eerste stap van de wereldreis. Wegdromen bij de plaatjes. Het boeiende van een oneindige ontdekkingsreis. Dat is er altijd geweest. Vroeger was het om te vluchten, nu om te ontdekken. Mooi verschil in dezelfde actie. Een andere blik verruimt je wereld. En er is weer ruimte voor nieuwe dingen.

Plas

2008-03-07T15:20:00.003+01:00

Tegenwoordig drink ik twee liter water per dag. Dat staat gelijk aan ongeveer 15 keer per dag naar het toilet. En je leert er heel goed mee je plas op te houden. Dat is wat ik kan als de beste.
Als kind ben ik heel erg getraind geraakt in het ophouden van mijn plas. Ik vond plassen gewoon niet leuk. Liever speelde ik zo lang mogelijk door met mijn vriendinnetjes, dan te vertekken naar een klein kamertje. Er is niks leuks aan plassen, dacht ik. Broek zakken, zitten, plassen, vegen, broek op, klaar. Mijn tijd is wel iets leukers waard.

Ook ging ik niet graag naar vreemde w.c.’s. Bij andere mensen thuis wilde ik niet gaan. Ook op school ging ik nooit. Ongetwijfeld heeft dat ook te maken met dat ik ooit als klein meisje mezelf had opgesloten in het toilet van mijn oma. Dat was doodeng. Werkelijke horror. Een andere reden voor mijn afschuw van toiletten was hygiëne. Viezigheid is niet mijn ding. Als kind al niet. Netjes opgevoed.

Maar het toppunt en bron van kostelijk vermaak, waren de vroegere traumatische Franse toiletbezoeken in de hete familiezomers onderweg naar de Provence. Elke keer als ik in de auto moest plassen, dacht ik "Ojee". Dan stopt de auto ergens op zo’n fijne hete met toeristen overbeladen parkeerplaats, met enkel een vierkant stenen hokje met stinkende toiletten. Als kind begrijp je nog niet waarom je niet altijd naar een schoon toilet kan gaan als je onderweg bent. "Werkelijk waar," dacht ik vaak, "Kunnen we nu niet gewoon naar een ander toilet gaan? Zo eentje die net zo schoon is als thuis." En de leukste verrassing was er dan als je het hokje binnenkwam. Met aarzelende afwachting treuzelde ik met het openen van de deur… Pot of gat. Please een pot. Al is het een stinkende volgeplaste pot, please een pot. Pot. Pot. Pot. Pot. Pot……. Gat. Damn. Gat stond bij mij gelijk aan langs de benen plassen. Lekker warm, doch vreselijk vervelend bij 30 graden zonder douche en met z’n zessen in een Renault 5. Het heeft er hilarisch uitgezien.

Dat is de oorsprong van mijn geloof over toiletbezoeken. Ietwat raar en kronkelig. Mijn lief daarentegen heeft iets heel anders met toiletten. Die kan en wil altijd en overal. Heeft weinig problemen met vreemde potten en kan ongetwijfeld rechtsstreeks in het gat plassen, en de rest zelfs ook. Wat een vrouw, wat een vrouw, ik leer zoveel van jou. Op mijn beurt zal ik jou dan leren om het af en toe op te houden. Want jouw tijd is wel iets leukers waard.

Creëer-je-eigen-wereld-show

2008-03-04T16:00:00.001+01:00

Sinds kort ben ik schrijfster. Natuurlijk ben ik dat al langer, getuige dit blog, maar er is meer. Nu schrijf ik professioneel, voor geld. Iemand betaalt mij om te schrijven. Lucky me.
Niet dat er veel verschilt met onbetaald schrijven, het schrijven gebeurt op dezelfde manier, maar er komt geld binnen voor mijn creaties. Mijn tijd is volledig voor de letteren nu.

Samen met mijn lief is het ook zo gezellig. Ik schrijf, zij schildert. Ik zit boven, zij beneden. We werken de hele dag door, af en toe stoppen we om een beetje te kussen. En om te eten. Zij oppert een naam voor in mijn verhaal, ik suggereer een kleur voor haar doek. Continu creatief. Altijd ambitieus. Levendig liefhebben. En ondertussen creëren we beiden nieuwe werelden.

Want dat is wat ik doe. Ik schrijf en creëer dingen die er niet zijn, die enkel zijn in mijn fantasie. Ik kan bedenken wat ik wil en floeps het is er. Het is de creëer-je-eigen-wereld-show. Alles wat ik wil, maak ik zelf. En wil nu net het on-toevallige toeval, dat dat in het leven altijd zo is. Bedenk iets, creëer het, maak je eigen wereld. Niets anders is het dan wat ik doe, woorden op papier zetten en dingen bedenken. Neem je droom, zet hem op papier, geloof erin, en realiseer hem. Creëer-je-eigen-wereld-show.

Cijfer

2008-02-29T18:54:00.010+01:00

Ik ben van de cijfers. Nooit eerder geweest hoor. Wiskunde was mijn slechtste vak. Menig vrijdagmiddag zat ik de getallen en berekeningen te vervloeken tijdens urenlange bijlessen. Ook economieles was een fiasco. Nog steeds ben ik zwakbegaafd op het gebied van financiën. Wat er binnenkomt, gaat eruit. Het welbekende ‘gat in de hand’ rolde minstens een paar keer per week over de geërgerde lippen van mijn moeder als ik weer eens geld kwam lenen of mijn schulden niet kon afbetalen. Ach, kinderlijke onvolwassenheid. Daar kon ik mij vreselijk goed achter verschuilen. Jezelf klein houden, heet dat ook wel. Hoe dan ook, nooit was ik het berekenende type binnen het kader van de schoolvakken. Op andere vlakken daarentegen zo berekenend als de pest, maar dit terzijde.

De laatste tijd ben ik dus van de cijfers. Cijfers hebben me nooit veel gezegd, op school was ik tevreden met een 6. Verjaardagen en telefoonnummers vinden hun plek niet in mijn hoofd. Bedragen doen mij zelden schrikken.
Maar er is iets gebeurd. Een meesterlijk inzicht kwam uit de lucht gevallen. Het nut van cijfers heeft een revolutionair nieuwe betekenis gekregen, namelijk een gevoel. Het object van rationaliteit en meetbaarheid, het cijfer, wordt gevoel.
Call the newspapers.

Een cijfer geven is een goede manier om iets te meten, een duidelijke manier. 1 Betekent dat er iets aan schort, 10 verwoordt perfectie. Helaas wordt deze meetmethode bijna enkel gebruikt voor rechtlijnige rationele zaken. Dat is onze associatie met het schoolsysteem. Een oordeel over je kunnen. Echter, is dit een waarheid of een interpretatie? Is het niet waar dat een cijfer een duidelijk communicatiemiddel is? Krijg je een 2 voor je wiskundeproefwerk, kan je er vanuit gaan dat je geen Escher bent. Krijg je een 7 voor je Nederlands opstel, weet je dat je het goed gedaan hebt maar dat er nog meer mogelijk is. Of dat goed of fout is, vul ik zelf in. Maar hoe dan ook, een cijfer geeft een duidelijk inzicht in waar je staat. Dat is what I like about cijfers. Inzicht.

Ik wil inzicht in veel dingen, in veel gevoelszaken. Verdieping. Groeien. Leermomenten. Verder gaan. Doordat ik verder wil gaan, geen genoegen wil nemen met iets minder dan geweldig, besloot ik een cijfer te vragen over mezelf. Over iets kwetsbaars en gevoeligs. Over een relatie. Ik belde mijn vader op en vroeg hem naar een cijfer voor onze relatie. Iets heel belangrijks voor mij, want op deze manier had ik nog nooit met mijn vader over ons gesproken. Het was prettig en open. De connectie voelde warm. Zelf had ik al nagedacht over het cijfer dat ik de relatie geef en ik vertelde hem dit: "Een 6".
Na enig aarzelen over het lastige aspect van ‘het cijfer’ zei hij:
"Eh… ik vind het wel een 7." Wauw, een 7. Het was duidelijk waar we staan in zijn ogen. Heel goed, en er is meer mogelijk. Leuk.

Zoals ik vroeger mijn Nederlands opstel geweldig kon vinden en de docent helemaal niet, zo kan het soms ook zijn in relaties. Niet beiden partijen geven hetzelfde cijfer. Dat is niet erg, het is gewoon zo. Wat belangrijk is, is dat ik mijn ik-focus-me-alleen-op-mijn-helft-van-de-relatie-mentaliteit van me afgooi en me focus op de ander: Wat vindt hij belangrijk in de relatie?
Hoe vaak nemen we niet aan dat we het wel weten van de ander? Dat we wel zien en aanvoelen wat de ander vindt? Maar weet je het ooit echt zeker zonder het op de man af te vragen?
"Hey, wat vindt jij? Wat voor cijfer geef jij onze relatie?"
Het antwoord heeft me verrast. Ik leer.

Elke groeistap is een resultaat. Elk resultaat geeft inzicht. Elk inzicht verschaft vrijheid. Leuk leren zonder je te bezeren. Aan mijn vader en mij de leuke eerlijke taak om naar een tien te groeien. Dat kan in een floep en een scheet gebeurd zijn, of kan een tijdje duren. Als we maar zeggen wat belangrijk is. Spreken en luisteren. Dat is belangrijk in een relatie en relaties zijn belangrijk. Ik heb ze omdat ik van mensen houd. Stuk voor stuk. Ik kan ze iets geven, en zij mij. Liefde. Een heel on-cijfer-achtig gevoel recht uit het hart.

Dus de laatste tijd ben ik van de cijfers. Een romanticus met getallen. Stel je voor, een tien-relatie met iedereen. Noem me maar de idealist. Het voelt goed.

Oud werk

2008-02-06T14:41:00.000+01:00

Oud werk leert mij veel. Oud werk tegenover nieuw werk leert mij nog meer. Hier een staaltje niet eerder gepubliceerd oud werk (2005).

Lucht

'Goed.'
Het gaat niet goed. Het gaat eigenlijk nooit zo goed.
Hij is onzichtbaar. Hoe vaak was hij niet samen met de stoel mee opgeklapt. Had hij een deur tegen zijn gezicht gekregen. Werd zijn nummertje overgeslagen bij de slager. Een klap in zijn gezicht van een gebarend persoon op straat. Soms gaat er iemand op hem zitten. Echt waar. Iemand gaat in de bus gewoon op hem zitten. Dan kijkt hij om zich heen of iemand het opmerkt. Maar de persoon blijft gewoon zitten. Hij voelt zich gegeneerd, hij durft niks te zeggen omdat het blijkbaar doodnormaal is. Het zweet breekt hem dan uit en een paniekaanval slaat toe omdat, stel je voor, wat zou er nu gebeuren als iemand het plots zou opmerken en de persoon op zijn schoot erop zou wijzen? Als hij dan ineens zichtbaar zou zijn voor voor passagiers, wat een schaamte zou zich dan over hem werpen. Dan pas zou hij aangekeken worden vol afschuw van de passagiers. Waarom had hij niks gezegd en was hij doodstil blijven zitten? En waarom is hij zo bezweet en rood aangelopen? Heeft hij soms iets te verbergen? Nee, dan kon hij maar heel erg blijven hopen, daar in die bus, met die man op zijn schoot, dat niemand hem ziet. Hij mag niet verschijnen, hij moet lucht blijven om de mensen niet te verontrusten. Vooral niet opvallen nu. Adem inhouden en alleen maar daar aan denken. Niemand mag me zien, niemand mag me zien, niemand mag me zien. Hij hoort niks meer, ziet niks meer, er is niks anders dan hij en de druk op zijn schoot. De warmte van de billen van de meerijder brandt in zijn dijen. Zijn benen slapen, zijn armen gekruist voor zijn borst om niks aan te raken. Spieren beginnen te trillen. Zweetdruppels rollen langs zijn nek.
Plots gebeurt er iets. De druk op zijn dijen verplaatst. Niet kijken. Ik ben er niet. Ik ben lucht.
De druk wordt minder. Ogen open. De meerijder is opgestaan en loopt naar de deur. Er wordt niet meer op hem gezeten! Hij laat zijn adem lopen en armen los. Hij is geen lucht meer. Het is over. Geen onrust, geen rare dingen gedaan, vooral geen aandacht getrokken. Hoe heerlijk.
Bij de volgende halte staat hij op en loopt naar de deur. Hij heeft een euforisch gevoel, alsof hij zweeft. Hij kan de wereld aan. Hij heeft het geflikt, ze hebben niks gemerkt. Als de deuren opengaan en een felle straal zonlicht hem als een teken van verlichting in de ogen schijnt, stapt hij uit. Zelfs de plensende regen doet hem niks en de druppels glijden langs zijn gezicht op zijn jas.
In het bushokje staat een man. Een oude vrouw vraagt hem de weg. De man wijst de richting aan door met gestrekte arm wijds uit te zwenken en raakt hem daarmee keihard in zijn gezicht.
Auw. Hij is weer lucht.

Toveren

2008-01-25T22:29:00.000+01:00

Het viel mij op dat ik sinds een aantal dagen - sinds het stoppen met vechten, mijn halt tegen zwaarmoedigheid - zoveel aangekeken word op straat.
De eerste keren keek ik snel in een winkelruit om te zien of er een snottebel of een stuk eten aan mijn gezicht hing. De tweede keer dacht ik mogelijk verkeerd gekleed te gaan in de ogen van de passant, maar om daar nu zo naar te staren, vond ik een beetje onbeschoft.
De derde keer was het anders. Drie stoere kerels liepen me tegemoet op de brug. Opeens vond ik deze mannen heel interessant, ze boeiden mij. Ik bleef naar ze kijken en glimlachte. Toen deden ze iets heel bijzonders. Hun gepraat hield stil en ze keken me alledrie open en vriendelijk aan, een hele tijd, heel gebiologeerd, totdat ze me gepasseerd waren. Het leek in slow motion te gebeuren. Zoals in de films. Geen van hen begon te fluiten, te flirten, of geil te kijken, gewoon heel oprecht drie glimlachende gezichten.
Ineens snapte ik het. Ik stond even stil en keek om me heen naar het volk op de drukke brug. Nine, de mensen zijn vriendelijk. Accepteer het. Het voelde goed. Dan kon ik er maar beter aan meedoen. Misschien bestond er zoiets als de-Mechelse-glimlach-eens-vriendelijk-naar-je-medemens-week. Ik woon hier nog niet zo lang, dus leek me een grappige verklaring.

Ik deed vrolijk mijn ding, glimlachte naar de medemens, en genoot. Met elke vriendelijke impuls pompte mijn hart een injectie positieve energie in mijn aderen, en voelde ik me meer stralen. Ik had een gevoel van grootsheid, waarin ik elke voorbijganger met mijn toverstaf liefdevol kon raken in het hart en een glimlach op zijn gezicht kon toveren. Ik hoefde er niets voor te doen. Glimlachen en de straten werden leuker.

Dus sinds een paar dagen is toveren is mijn nieuwe hobby. Vanaf het moment dat ik een voet op straat zet, begint het getover. Ik had er nog niet uitvoerig bij stilgestaan - wat raar is omdat ik over alles eindeloos nadenk - maar ik geniet gewoon in volle teugen. De zoektocht naar het 'hoe en waarom' heb ik zelfs naast me neergelegd. Maakt niet uit, het voelt lekker.

Vanmiddag, terwijl ik aan het toveren was geslagen tijdens een wandeling, kreeg ik een verdrietige sms van mijn lieve lief. Mijn favoriete persoon, mijn droomvrouw, de liefde van mijn leven, mijn tweelingziel had verdriet. Ik wilde haar het liefste met mijn toverstaf kriebelen, dwars door de telefoon heen. Miriam aan het lachen maken is een genot, zij is keer op keer mijn ultieme toverdoel. Dus dat deed ik. Ik weet dat ze het leuk vindt als een man mij leuk vindt, dus smste ik : "Hey lieverd, iets grappigs om je op te vrolijken. Sinds een paar dagen merk ik dat heel veel mannen me nakijken op straat. Very strange... x"
Haar reactie liet niet lang op zich wachten, en alsof het een waarheid was die al eeuwen vaststond voor haar, luidde het bericht:
"Baby! Ze keken je altijd al na, je ziet het enkel nu pas!! x"
Daar was mijn antwoord. Mijn lief, de eyeopener.

Klaar

2008-01-23T20:57:00.000+01:00

Ik ga er eens lekker voor zitten en genietend met een kopje thee mijn geweldige leven bedenken. Spannend.
Ik ben klaar met vechten. Opgeruimd. Meer ruimte voor jou en mij. Wat zullen we erin zetten, lief?

Lachen om mezelf

2008-01-18T21:16:00.000+01:00

Er werd mij gisteren gevraagd waar ik van mezelf om moet lachen. Ik dacht, niks. Ik moet lachen om dingen die ik schrijf of grapjes die ik maak, dingen die ik zie en meemaak, niet om mijn eigen persoon. Little did I know. Dacht ik dat ik niet kon lachen om mezelf, bleek dat een grote illusie te zijn. Ik bescheur me zelfs om zaken die ik normalerwijze beschouw als ‘ernstig en compleet verknipt’. Op de grond kan ik rollen ervan. Haha.

Ik ben namelijk een controlfreak. Een verstokte, zou ik haast zeggen. Daardoor creëer ik stress. Maar daardoor creëer ik achteraf ook zoveel lol. Nu ik er op let, is het enorm grappig! Zo kan ik drie uur besteden aan het maken van een schematisch plan - compleet met lijntjes en vakjes en cijfer en pijltjes, heel het huishouden moet er voor op de kop gezet worden, tafels en stoelen aan de kant, op de grond met de gekleurde papieren waar ik stad en land voor afgelopen ben - voor een klus die ik normaal gezien in een uurtje geklaard zou hebben.
Midden in de nacht kom ik uit bed als ik een sms krijg dat mijn e-mail ergens niet aangekomen is. Het is gewoonweg hilarisch. Gelukkig kan mijn lief er ook om lachen. Nog meer dan ik. Keihard. Zij ziet het ook eerder. En dan schateren we het samen uit.
Zo hebben we gisterenavond nog in een deuk gelegen in de badkamer omdat ik de velletjes wc-papier telde. Shit happens. Laugh about it.

De kleine schrijfster

2008-01-14T14:31:00.000+01:00

Vandaag las ik dit gedicht, dat mij inspireert om mijn droom te bereiken. Heel puur, heel echt. Dankjewel.

Hoe word je schrijfster
vroeg het meisje

toen zij klein was

aan zichzelf.

Gewoon maar schrijven

altijd schrijven

en ben je het dan

opeens?

Of word je het soms

maar was je het al

voordat je het ooit

worden kon?

Niet zoals het altijd gaat

wanneer je iets graag

worden wil

en het dan later bent,

maar andersom,

dat je het al moet zijn

voordat je het ooit

worden kunt.

Wakker

2008-01-12T23:53:00.000+01:00

Voor het eerst heb ik een nacht wakker gelegen. Wakker als in klaarwakker. Languit op mijn rug, open wijd open, starend naar het plafond, mijn arm om mijn lief, luisterend naar haar ademhaling. Het ene gordijnloze raam maakte dankzij de straatverlichting twee grote vierkanten op het plafond die mij als twee grote robotogen aankeken.
"Hallo, slaaploze aardbewoner," klonk het in mijn verbeelding met een metaalachtige stem.
"Ik kom u inzichten geven die u bij daglicht krachten zullen geven om de wereld te verbeteren." Hihi. Keileuk. Fantasie.

Lang geleden dat ik klaarwakker in bed lag. Klaarblijkelijk vanuit mijn kindertijd. De reden wist ik - net zoals toen - ook nu heel goed. Was het vroeger uit onzekerheid en angst, nu was het uit durf en zekerheid. Ik was zo zeker van mijn zaak dat mijn lichaam protesteerde te gaan slapen. Wat een gevoel. Gewoon wakker in bed liggen met mijn eigen robotogen op het plafond. Kameraadschap. Trots vertelde ik de ogen de reden van mijn wakkere staat.
"Ik ben schrijfster."
Ik zei het niet hardop maar het leek te weerklinken tot in mijn geboorteplaats. Uit mijn lief naast mij klonk er prompt wat slaperig gemompel. Doet ze wel vaker. Is enorm schattig. Naar wens interpreteerbaar als: "Ja, jij bent schrijfster, lieverd."

"Vandaag heb ik besloten dat ik schrijfster ben," vervolgde ik. "Dat het mijn doel is. Het liefste dat ik wil. Mijn talent. Mijn carrière. Mijn droom. Mijn bestemming. Mijn passie. Kent u dat, een passie, meneer de robot?"
"Nee," zei de robot, "ik ben een robot." Ik schrok.
"Een leven zonder passie en hartstocht?"
"Ik zou niet weten wat dat is. Ik kom u enkel inzichten geven om de wereld te verbeteren."
Hoe kan dat nu. Op dat moment verlegde mijn lief zich en kroop nog dichter tegen mij aan. Warmte. Ik voelde rust en merkte de vermoeidheid toeslaan die elke seconde heviger werd. Mijn lichaam gaf toe dat het wilde slapen. Ik zag nog net de robotogen, voordat ze verdwenen achter mijn dichtzakkende oogleden. De dag was ten einde.
Slaperig hoorde ik mezelf zeggen: "Dank u, maar ik heb mijn inzicht al gekregen," en zakte half weg.
De robot vroeg naarstig: "Van wie? Van wie? Van wie?"
"Van mijn hart," mompelde ik en viel in slaap.

Tijd

2008-01-08T14:43:00.000+01:00

Er is iets tussen mij en tijd. Tijd is mijn grootste vriend en grootste vijand. Tijd doet mij schrikken, tijd doet mij stressen, tijd doet mij stilstaan. Wat een klok kan doen.
Dus heb ik gisteren besloten mij niet te laten leiden door tijd. Ik ben opgestaan zonder wekker. Natuurlijk met als gevolg dat het al half twaalf was. Mijn eerste gedachte daarbij was… Nee, de tweede gedachte, de eerste was liefde. Goed, de tweede gedachte was dus: “Zo laat al, de dag is al half voorbij, om er nog wat aan te hebben moet ik op gaan schieten.” Op gaan schieten. Het woord ‘schieten’ lijkt mij nooit bedoeld als iets positiefs. Opschieten doet niet genieten. Opschieten doet mij stressen en nadenken en haasten en niet prettig voelen. Weet ik. Dus niet opschieten.

De rest van de dag heb ik beleefd zonder tijd. Geen klokkijken, geen afspraken, geen oneindige to do list voor een korte tijd. Niks van dat al. Het was leuk! Gewoon niet kijken op die klok en dat is alles. Het was zalig. Rust en genot.
En ineens stond mijn lief voor mijn neus. Het was al donker geworden. Ze was thuisgekomen van haar werk. Gewoon zomaar. Zonder dat ik het huis aan kant had. Zonder de afwas gedaan. Zonder het eten klaar. Zonder een lijstje afgewerkt. Gewoon zomaar ‘dag lief, ik ben thuis’. En de wereld verging niet. De wereld zei gewoon dat het goed was. Dat hoorde ik in de golf van rust door mijn lichaam. Superlekker.

Vandaag heb ik hetzelfde gedaan. Alleen wel een klein lijstje gemaakt. Want mijn hoofd doet mij de meest belangrijke dingen vergeten. Volgende stap. Losmaken van mijn hoofd. Ben benieuwd hoe dat eruit ziet. Waarschijnlijk minder als een kip zonder kop.

2007

2007-12-31T15:02:00.000+01:00

Op de laatste dag van het jaar word ik wakker met een grote glimlach. Al sinds het openen van mijn ogen voel ik kriebels overal. Liefdeskriebels door het liefdevolle jaar. Een wolk van dankbaarheid. Kriebeldekriebeldekriebel, 2007 was schitterend!
Ik bedank ik mijn lief dat 2007 het jaar was waarin ik haar ontmoette. Het jaar dat ik verliefd werd. Het jaar dat ik haar mijn hart gaf. Het jaar dat ik echt werd. En zij bedankt mij. Het gaat vanzelf. Zo is het goed.
Alvast ben ik dankbaar dat 2008 nog spetterender, fantastischer, stralender, liefdevoller en warmer zal zijn. Nog meer kriebels bij de gedachte aan wat ons nog allemaal te wachten staat.
Ik kan haast niet wachten. Bring it on!

Fijn

2007-12-30T16:39:00.000+01:00

Het is vakantie en de drukte slaat toe. Het zal u niet ontgaan zijn dat mijn laatste post van tien dagen geleden is. Dat vind ik erg jammer. Ik hou van schrijven en mijn mening delen. Mijn handen over het toetsenbord laten gaan en gedachten vorm geven. Echter, de dagen waren gevuld met een ongekende huiselijke levendigheid waardoor ik de computer maar niet kon bereiken. De afgelopen week heb ik genoten van Kerst, warmte gevoeld van familie, gelachen van vreugde, gegeten tot ik er – letterlijk – bij neerviel, drie dagen ziek in bed gelegen, héél goed verzorgd geweest, een aantal dreads kwijtgeraakt, en heb ik intens genoten van de liefde. Een kerstvakantie als nooit tevoren. Iets heel bijzonders, waardoor het feit dat ik vanaf 1 januari zonder werk zit compleet niet in staat is mij van de wijs te krijgen. Meer tijd om te schrijven!
Ik ben gauw weer terug, het zal niet weer zo lang duren dit keer. Want steeds als ik terug ben, voelt het zo goed. Het is hier fijn.

Jarig

2007-12-20T14:41:00.000+01:00

(gisteren geschreven)
Mijn lief is jarig!
Mijn droomvrouw is vandaag jarig. Het is feest. Ik wil haar alles geven. Alles. Nu het haar verjaardag is en ik zoveel moeite heb gedaan om te bedenken wat het ultieme cadeau is, bekruipt me ineens het gevoel dat ik niet genoeg zal geven. Ze zegt me dat ze niets wil. Dat ik niet uitgebreid moet uitpakken. Dat ik geen hemel en aarde moet bewegen om haar te eren. Maar toch voel ik dat ik het wil. Ik vind het zo leuk!
Alle geschenken die in me opkwamen - die al weken de revue passeren in mijn hoofd - lijken niet te voldoen. Uiteraard heb ik een aantal supercadeaus in petto, dingen die ze geweldig gaat vinden, maar het gevoel van iets tekort te komen, blijft aanhouden.

Anderen vertellen mij wat ze haar gaan geven. Leuke cadeaus. Fijne dingen. Dan denk ik, waarom heb ik dat niet bedacht? Alsof het een veilig gevoel is iets tekort te komen, bestraf ik mezelf met gedachten van ontoereikendheid, terwijl mijn verstand me al twee miljoen keer heeft verteld dat ze niets wil hebben. Het enige dat ze wil, ben ik. Nine.
In alle mogelijke opzichten heb ik mijzelf al aan haar gegeven. Fysiek. Mentaal. Emotioneel. Spiritueel. Maar de diamond within moet toegeven dat er nog steeds dingen zijn die ik niet heb gegeven. Niet vanwege onwil. Niet door opzet. Niet omdat ik het zo wil. Enkel omdat ik het niet anders kende. Omdat ik onuitgesproken zaken als vanzelfsprekend neem. Omdat ik het in geheimen leven nog steeds niet volledig heb afgeleerd. Omdat ik nog altijd met rollen tape dichtgeplakte schoenendozen vol verleden onderin de kast heb staan.

Maar beetje bij beetje, ontdekking na ontdekking, liefde na liefde, leer ik meer. Ik weet, ik besef, ik voel dat ik er ben. Dat ik alles wil geven. En ik voel dat ik het nu kan. Ik heb mezelf al gegeven en nu geef ik mezelf nog eens helemaal. Dat zal ik blijven doen tot aan het einde der tijden, keer op keer, dag na dag.

Vanavond geef ik haar een romantische tête-à-tête in onze tot-strand-van-Nice-omgebouwde-woonkamer-compleet-met-zand-ruisende-zee-kaarsjes-champagne-en-voorbij-zwemmende-orka's. Daarna krijgt ze een romantisch verrassingsdiner in een hip restaurant met haar lievelingseten. Maar het belangrijkste cadeau van al geef ik haar op het moment dat ik haar zie. Pak maar uit, liefie. Onder het netjes ingepakte maar zeer vlotjes te openen blinkende papier zit: Nine. Met alles erop en eraan.

(en morgenavond volgt er nog een verrassing!:)

Samen zijn

2007-12-15T19:40:00.000+01:00

Ja hoor, het is zover. Op het moment dat ik besluit om niet gescheiden te willen zijn van mijn lief, komt er een schep bovenop. De komende twee nachten niet thuis en de twee nachten voor haar verjaardag volgende week niet thuis. Bummer. Ben ik er niet eens om haar op haar verjaardag in bed een ontbijt te brengen en te vertroetelen. En dat doe ik zo graag. Dat verdient ze. Maar wat doe ik eraan.

Eigenlijk is het vreemd hoe gemakkelijk verliefde mensen ermee akkoord gaan dat ze het object van hun liefde minder uren per dag zien dan hun collega’s. De logica daarin is ver te zoeken. Ik zie het heel helder. Ik ben verliefd. Op Miriam. Zij is mijn favoriete persoon ter wereld. Ik ben het liefst bij haar. Dus willen wij het grootste deel van de tijd bij elkaar zijn. Logica.

Toen we net samen waren, hebben we ons vaak beklaagd over dit probleem. Werkgevers zouden zoiets als een verliefdheidverlof moeten instellen. Zwangerschapsverlof bestaat toch ook. Verlof om bij je kind te zijn, om te investeren in de band tussen jou en je kind. Waarom geen afwezigheid door verliefdheid. Verlof om te investeren in de liefde. Kom je de ware tegen, krijg je twee maanden verlof. Je werkgever profiteert daar uiteindelijk enorm van. Gelukkige mensen op het werk betekent meer inzet, betere kwaliteit, meer winst.
Mijn lief en ik, we kwamen in het begin gewoon tijd te kort om onze bakken met liefde aan elkaar te geven. We sliepen amper en elke vrije minuut raceten we als twee supermagneten elkaars richting uit. Na twee weken werden we ziek van het niet-slapen en lagen we samen plat. Een soort van verplicht verliefdheidsverlof. Ook een oplossing. Niet ideaal.

Negen maanden later is er niets veranderd. Nog steeds komen we tijd tekort. We slapen te weinig vanwege werkuren die niet op elkaar afgestemd zijn en nu slaap ik zelfs af en toe niet thuis vanwege het werk. Geen juiste situatie om de liefde in te beleven. Daarom gaan we het veranderen. Ik zal een oplossing vinden om de liefde in alles op nummer één te krijgen. Niet dat we de hele dag handenvasthoudend en wegzwijmelend op de bank willen zitten met z’n twee. Wél willen we in elkaars buurt zijn, met elkaar samenwerken, elkaar aanvullen, met elkaar lachen en elkaar steunen, elkaar liefhebben in alles in het leven. Met haar glimlach verscholen in elke seconde van de dag, een kus en haar warmte om de hoek van elke kamer, weet ik dat het beste in ons beiden naar boven komt.
In het hart zijn we al altijd bij elkaar, nu nog in de dagelijkse praktijk. Wie heeft er een oplossing? Roept u maar.

Huil

2007-12-11T18:10:00.000+01:00

Gisteravond heb ik gehuild. Niet gewoon een traan gelaten. Gehuild tot ik niet meer kon. Het moest eruit.
Soms doen gebeurtenissen of momenten je zo erg denken aan herinneringen dat het even lijkt of alles weer terug bij het oude is. Even heb je exact die gevoelens van toen, al is het door een totaal andere aanleiding.

Dat was het geval gisteren. Mijn lief begreep het. Even was ik de kluts kwijt. Tot zij haar vinger op de zere plek legde en er een tranenstroom volgde. Eruit, eruit, eruit. Liters vloeiden er over mijn wangen. Kilo’s zout liepen eruit. Make-up bekleedde de wangen. Het duurde voor mijn gevoel uren. Toen was het klaar.
Uitgeput rustend in de armen van mijn lief slaakte ik een zucht van verlichting. Eruit was de troep. Een restje oud zeer. Gif dat nog even geloosd moest worden. Daar kan geen meditatiesessie of wellnessmiddag tegenop.

Nu zeg ik met een vrolijk en opgelucht gezicht: Ik heb gehuild gisteren. Het was fijn. Een verkwikkende aanrader voor iedereen. Houd minstens één keer per week een flinke sessie. Verdriet moet je niet laten zitten van binnen. Volle vuilniszakken bewaar je toch ook niet.

Reizen

2007-12-10T18:32:00.000+01:00

Mijn grootste droom was altijd om veel te reizen. Ik corrigeer, een grote droom van me is om veel te reizen. Zoveel culturen, volken, mensen te ontmoeten en van te leren. Nog altijd trekt me dat. Vaak heb ik dan ook gespeeld met de gedachte om te vertrekken. Een jaar rondreizen in Australië, vrijwilligerswerk in Frankrijk, stage in de VS, mediteren in een tempel in Thailand, alles trok me aan. Maar natuurlijk geen geld. Ik maakte mezelf wijs dat budget een probleem was, daarbij niet willen inzien dat ook mijn angst voor het onbekende en onzekere een grote rol speelde. De grootste. Reusachtig.

Andere oplossing dan maar. Studeren in een land vlak naast de deur. Slachtoffer: België. Het vluchten hielp een klein beetje. Weg van alles zijn geeft een helder zicht. België beviel zo goed dat mijn drang om verder erop uit te vertrekken op de achtergrond raakte. Niet dat ik het niet meer wilde, maar ik vond de rust waardoor ik niet zo nodig meer hoefde te vluchten. Want dat was het inderdaad. Vluchten. Vluchten voor alles en verwachten dat op ander grondgebied alles anders is. Complete onzin. De enige factor in het leven die altijd constant is, ben je zelf. Ik zelf. Ik. De enige zekerheid in mijn leven is dat het om mij draait. Ik ben de ster van deze show. De Nine-show. Niet het land waar ik mij in bevind is het belangrijkst. De Nine-show draait ook in het buitenland gewoon verder. Omstandigheden behoren niet tot de kern.

Na twee jaar studeerde ik af in België (twee jaar op dezelfde plaats, een wereldervaring voor mij) en werd ik regisseur. Binnen mijn vak is het buitenland ook een gewilde werklocatie. Grote programma's maken in het buitenland. Een maand te werken in een exotisch oord of minstens toch een plaats die bereikt moet worden met vliegtuig. Dat moet een geweldige ervaring zijn, en een schitterende manier om een land te bezoeken. De drang kwam weer terug, en dit keer veel leuker. Ik wilde het echt, niet om te vluchten of te verstoppen. De wereld afreizen. Alles zien en leren kennen. Het moet fantastisch zijn. Als ik erbij wegdroom, zie ik mij zelf in avonturenland.

Maar er is wat veranderd. Iets essentieels in mijn persoon. Een groot verschil met de vorige dertig jaren. Ik ben verliefd.
Ik ben verliefd en wil voor altijd bij haar zijn. Zo klef, maar het is de waarheid en ik ga er niet over liegen. Niet zomaar voor altijd wil ik bij haar zijn, maar écht. Ik ben het liefst elke minuut van de dag bij haar. Ik wil niet ergens anders zijn. Raar. Ongewoon. Freaky. Een nieuwe ervaring. En het klopt gewoon. Het is gewoon zo. En zij is het liefst bij mij. Zwijmel.

De nachten – enkele per week- die ik momenteel voor mijn werk niet thuis slaap, zijn peanuts vergeleken bij een avontuur in een exotisch land of een race dwars door een continent. De volgende dag ben ik thuis. In geval van nood ben ik er zo. Geen verbrande neus bij thuiskomst.
Toch kan ik me tijdens die dagen voorstellen hoe enkele weken ver weg zouden voelen. Naar niets verlang ik zo erg als bij haar te zijn. Nu ik niets meer heb om voor te vluchten, ben ik volledig op de plaats waar ik nu ben. Bij haar.

De andere kant van de wereld is nog steeds een droom, en daar zal ik ook zeker geraken. Want ik heb het al gezien. Ik zie mijzelf in een pittoresk baaitje in een Aziatisch land, zittend op een houten steiger met mijn benen over de rand, het water klotsend onder mij, mijn laptop op de schoot, verhalen aan het schrijven, keuvelend met de plaatselijke bevolking die passeert, genietend van het mooie weer. Dan voel ik plots een warme hand op mijn rug. Het is mijn lief. Ze straalt en komt naast me zitten. Voor altijd. Nine en Miriam in avonturenland.

Voel

2007-12-06T23:01:00.000+01:00

Met mijn ogen op half zeven en mijn armen gevoelloos voor me uit op tafel zit ik te staren, mijn borstkas kalm op en neer, lucht vloeit van binnen naar buiten. Ogen op half negen, ogen op half tien. Ik laat het gebeuren, alles schakelt zich langzaam uit. Ik vecht niet meer tegen de slaap. Traag gaat alles achteruit, tot ik enkel nog één ding voel. Helemaal belangrijk, verder niets, gedachten weg, helder hoofd, wat ik doe is voelen. Het bewustzijn op time out.
Ik voel.
Ik hou van jou.

Jippie

2007-12-05T11:30:00.000+01:00

Het is Sinterklaas, Kerstmis, oudjaar, tijd voor cadeaus. Wie weet wat hij wil? Iedereen weet het altijd. Direct. Dat boek, die cd, flanellen pyjama, parfum, noem maar op. Hebben, hebben, hebben. Daar zeg ik geen ‘nee’ tegen. Kom maar hier met die zak, Sinterklaas. Tientallen gekleurde pakjes van allerlei formaten kijken je aan. Je krijgt er eentje in je handen en even is er dan dat jippie-gevoel. Plakband gaat los, het pakpapier scheurt open, je hart doet stiekem een extra bonkje, eventjes ben je weer vijf jaar en zit je in je vrolijk gekleurde pyjamaatje op je knieën voor je cadeau, en daar is het dan! Wauw! Wat een gevoel. Je krijgt iets. Jippie, ik ben speciaal.

Dat is misschien wel het enige pure kindergevoel dat blijft. Let maar eens op bij het openen van een cadeautje. Die onschuldige glimlach die bij iedereen verschijnt op dat moment is daar het bewijs van. Ooit iemand zonder glimlach een cadeau zien openen? Onmogelijk. Zelfs als je over vele tientallen jaren in het bejaardentehuis zit, ga je nog dat gevoel hebben op het moment dat vanonder dat nauwkeurig vastgeplakte papiertje een paar door de buurvrouw gebreide sokken tevoorschijn komt. Jippie. Ik ben speciaal. Dat zou ik elke dag wel willen voelen.

Ondanks alles wat we meemaken tijdens het opgroeien, ondanks het volwassen worden, ondanks alle indrukken en gebeurtenissen die jouw persoon hebben gemaakt tot wie je bent - een volwassene met eigen mening en eigen visie op het leven die inmiddels ver verwijderd is van de puurheid van een kind - is het nog altijd mogelijk om even terug te gaan naar het origineel.
Het mooie van dat pure kindergevoel is dat het nooit helemaal weg zal gaan. Een aantal dagen in december voelen we ons allemaal weer even kind. Puur en echt. Jippie.
Je kan zelfs iedereen elk moment van de dag dat gevoel bezorgen. Het vereist alleen een gebaar. Wat je geeft, krijg je terug.

Eerlijk & open

2007-12-02T22:27:00.000+01:00

Dit weekend heb ik iets geleerd. Altijd fijn op een onverwacht moment met je neus op feiten gedrukt te worden, terwijl je eigenlijk dacht dat je aan het plezier maken bent.

De werkelijke betekenis van eerlijkheid en openheid zullen velen niet kennen. Pas als je deze twee begrippen écht wilt integreren in je leven, lijken ze hun ware aard te tonen. Dan kom je achter het mooie van eerlijk en open te zijn. Het betekent ineens woorden zeggen die anderen kunnen kwetsen. Dingen doen waar je doodsbang voor bent. Risico’s nemen. Denken: “Nu raak ik iemand kwijt.” Kwestie van vastgeroeste waarden in mijn hoofd. Allemaal aanwezig.

Het is iets dat ik wil leren. Zeggen wat ik denk. Niet te denken: “Hm, dat is raar.” “Hey, wat zou hij daarmee bedoelen?” “Goh, dat vind ik niet.”, maar uitspreken wat er van binnen afspeelt. Dat is iets dat ik vaak vergeet. Niet bewust. Niet doordacht. Enkel vergeet ik emoties uit te spreken. En dat mag niet. Al vergeet je alles ter wereld, vergeet nooit je emoties. Want zij zijn de band tussen jou en anderen. Zij zijn jouw connectie met de mensen waar je van houdt.

Vaak denk ik dat anderen wel weten wat ik voel. Dat kunnen ze wel merken. Dat lijkt me duidelijk. Dat weten ze wel. Maar wat als ze het niet weten? Wat als die illusie niet waar blijkt en ze een compleet verkeerd beeld hebben van wat jij voelt of wilt? Wat als jouw geliefden niet zo goed kunnen raden en gewoon denken dat er niks meer zit verder bij jou. Geen gevoelens. Oppervlakkig. Wat is dan de band tussen jou en die anderen waard? In dat geval leef je een leugen.

Jouw gevoel is alleen voelbaar door jou. Iemand anders weet niet wat er zich in jouw hoofd en hart afspeelt. Wat je voelt, is belangrijk. Spreek het uit en geef jezelf deze Kerst de cadeaus eerlijkheid en openheid. Niet duur, leuk voor jezelf én voor anderen.

Supernine

2007-11-30T12:41:00.000+01:00

Ik heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Dat is heel mooi en nobel. Prachtig. Maar ook een last. Ik zou niet anders willen dan rechtvaardig zijn. De goede weg kiezen, opkomen voor het juiste. Mijn geloof is dan ook dat het goede zal overwinnen, want in mijn hart klopt er een sterk vertrouwen in het positieve. Niets religieus, maar simpelweg iets dat in mijn karakter verankerd zit.
Het zal iets te maken hebben met op jonge leeftijd onrechtvaardigheid zien en besluiten om er iets tegen te doen. Ja tof. Kinderlijk idealisme. Maar nu zit ik er wel mee opgescheept. Volwassen idealisme. Ik ben gezegend met de onweerstaanbare drang om onrecht tegen te gaan en de noodlottigen te helpen waar ik kan, maar wat kan ik ermee. Soms doe ik daardoor rare dingen of ben ik onwrikbaar in mijn standvastigheid. Het is sterker dan mij. Maar meestal betekent het dat ik iedereen tevreden houd en daartussen schipper.

Net zoals bij superhelden - die ook onrechtvaardigheid bestrijden - wil een deel van me graag van die eigenschap af, en een ander deel houdt er zo enorm van dat het voor altijd mijn lot zal zijn. Superheld. Eigenlijk schuilt er binnenin mij een kleine Supernine. In zo’n strak pakje met een cape. Een grote Supernine. Groots.
“Overdag is zij een steengoede en ontzettend aantrekkelijke regisseuse, maar als zij onraad ruikt is zij…… SUPERNINE!”
Behendig en flexibel – die zere rug is enkel een camouflagetactiek – vlieg ik van stad tot stad om onrecht tegen te gaan. Zie me gaan. Criminele types ompratend tot het goede, gefrustreerde mensen kalmerend tot totale rust, verdrietige kindjes terug verblijdend tot aan hun puurheid, en dat alles met een glimlach op mijn gezicht en een keisexy pakje aan.

Al red ik dan geen mensen van de verdrinkingsdood of ren ik geen brandend gebouw binnen, – alhoewel, wie weet wat de dag nog brengt - op kleiner niveau zijn er echt zoveel dingen waar ik iets aan zou willen doen.
Ik kan er bijvoorbeeld niet tegen dat mijn beste vriendin van de één op andere dag zomaar ontslagen wordt, terwijl ze zich kapot werkt. Ik kon er niet tegen toen ik gisteren zag dat een verpleger een bejaarde vrouw behandelde als klein kind: “Mevrouwtje, eventjes de beentjes omhoog dan zal ik daarna uw handjes afvegen.” Wantoestanden waarvan ik geen idee heb wat ík eraan kan doen. Dus blijf ik maar positief en richt mij op zaken die ik wel kan veranderen.
Ik kan er bijvoorbeeld ook niet tegen dat ik geen parkeerplaats aan huis heb als er voetbal is. Dan zet ik mijn bolide gewoon op de stoep. Probleem opgelost.
Ik kan er niet tegen dat grote garagisten straffeloos vrouwen zonder verstand van auto’s kunnen oplichten. Dat gebeurt me ook geen tweede keer. Nieuwe auto gekocht bij betrouwbare dealer. Dat zal je leren. Oplossingen moet je niet ver zoeken.
Ook kan ik er niet tegen dat mijn eerste verjaardagscadeau van mijn lieve Miriam – een nieuwe fiets - binnen een week gestolen werd. Als een echte rechter ging ik dan ook direct op zoek naar dieven die op mijn fiets reden, daarbij onschuldige kinderen aanhoudend en de kleren van hun lijf vragend. Ondervragingstechnieken waarbij Jack Bauer niks lijkt. Okay, de fiets is weg, niet leuk, maar ik heb mijn auto nog.
Ik kan er niet tegen dat er dagelijks zoveel mensen overvallen worden. Dat heb ik de overvallers ook gezegd. Geroepen naar ze. Okay, ik heb ze uitgescholden. Toen renden ze bang weg. Dat klinkt eigenlijk te stoer om waar te zijn, maar het is werkelijk echt gebeurd. Dat was zo’n overwinningsmoment. Zo’n moment waarop ik mijn cape door de naden van mijn kleding naar buiten voelde kruipen. Ik zag de krantenkoppen al voor me: “She did it again! Supernine verslaat drie overvallers.”
Wereldberoemd werd ik er niet mee, maar op mijn school (dit verhaal gebeurde alweer enkele jaar geleden) was ik wel even de stoere meid en begon het een eigen leven te leiden. Ook omdat ik hollandse in Vlaanderen ben, geloofde men natuurlijk de wildste wendingen in het verhaal, want die hollanders durven alles. Supernine is een feit.
Mijn roem was helemaal gevestigd toen een medestudente mij benaderde voor het maken van een radio-reportage erover. Supernine goes radio. Omdat het verhaal al lang niet meer het verhaal was zoals het gebeurd was, werd het een mockumentary. Grappig. Fantasie.

Echter, het is geen fantasie dat de wereld kan veranderen. Het is een werkelijkheid dat positiviteit het goede in de mens opwekt. Geef een beetje van jezelf, doe je best, en je zal een superheld worden.

Negen maanden

2007-11-27T16:28:00.000+01:00

Stappend naar de zwarte Peugeot op de parkeerplaats - mijn hart bonkend in mijn keel – leek het alsof alle transpiratieklieren in mijn lijf riepen: “Kom aan jongens, met z’n allen tegelijk!”. Ik zag haar zitten, mooi en blond, stoer en sterk. De deur ging open. Vriendelijk en ongemakkelijk. Ze zei: “Stap in, je mag in de auto roken.”

Exact negen maanden geleden speelde dit zich af. Als ik het teruglees lijkt het ineens op een tippelaarster die opgepikt wordt. Welke woorden ik ook gebruik om het te beschrijven, het zal nooit zo klinken als het was. Het was het moment waarop alles op zijn plaats viel. Voor het oog een gewone date, zoals miljoenen mensen er dagelijks meemaken. Een beetje doorsnee zelfs. Bij haar thuis eten en wat kletsen. Voor het gevoel echter, de hele wereld in één persoon gevat.

Zij was al een week erg ziek. Ik moest de volgende ochtend vroeg naar Nederland voor vijf dagen. Zij zat onder de medicatie. Ik was zenuwachtig. Zij was stoer. Ik kreeg geen hap door mijn keel. Zij vergat op de klok te kijken. Ik miste mijn laatste trein. Het was gezellig.
Met elke ontboezeming die we elkaar deden, verdween de schroom en daarmee ook de afstand tussen ons op de bank. Hoe dichter ze bij mij kwam geschoven, hoe beter ik haar leerde kennen. Hoe meer ze zich kwetsbaar opende, hoe meer mijn harnas wegviel. Bij elk gevoelig onderwerp voelde ik mijn hart en meende ik het hare ook te kunnen voelen. Ik durfde haar steeds iets langer in haar open ogen te kijken. Het was zo mooi dat ik bang was het te verpesten. Het was de geboorte van de Nine & Miriam-bubble. Heel warm. Wat wilde ik haar graag kussen.

Pas toen we verder dan ooit over de tot-hier-laat-ik-mensen-toe-en-niet-verder-grens waren gegaan, nadat zij mij haar grootste verdriet en wildste dromen had verteld, na de verademing van het delen van emoties, nadat zij –hondsberoerd- mij naar huis had gebracht, we daar onze gesprekken voortzetten en ik haar voeten masseerde, kwam ik er uiteindelijk achter dat ik nog een half uur had om mijn tas in te pakken voor mijn tripje naar Nederland. Verdorie de nacht is te kort. Nadat zij nog een kwartier op mijn bed had liggen slapen terwijl ik mijn tas inpakte, nadat ze daar zo mooi lag en ik de helft vergat in te pakken omdat ik maar steeds naar haar bleef kijken, na al dat, in dat laatste kwartier… toen hebben we gekust.

Die dag negen maanden geleden werd ik verliefd. Hoteldebotel. Ik werd eindelijk wakker. Toen ik haar na een week terugzag, gaf ik haar mijn hart en wist ik dat we voor altijd samen zouden zijn.

Rug

2007-11-26T13:21:00.000+01:00

Gisterenavond, elf uur. Nadat we thuis waren gekomen van een verlaat verjaardagsetentje ploften we nog even op de bank. Te weinig zin om al in bed te kruipen omdat liggend in elkaars armen slapend – hoe heerlijk ook- we elkaar niet bewust beleven. Nog even gezellig kletsen.

Om de avond helemaal af te maken, kreeg ik een massage van Miriam. Heel lief. Heel zacht. Heel prettig en veilig, ook al kan ik nog steeds niet tegen kriebelen in mijn zij, wat soms leidt tot beestachtige kreten en spastische bewegingen. Verder was de massage heerlijk. Ontspannend voor de geest, goed voor de spieren, all in.Toen ze klaar was draaide ik me om. Er klopte iets niet. Ik wilde mijzelf overeind krijgen, maar het ging niet. Door op mijn buik te liggen, met mijn lief zittend op mijn kont, was er iets verkeerd geschoten in mijn rug. Auw. Als een bejaarde wrong ik mij in bochten om rechtop te komen, maar het lukte niet. Elke beweging voelde als tien speren die mijn onderrug doorboorden. Wankelend en schuivend ‘auw’ kermend bewoog ik mij millimeters over de bank. Uiteindelijk kon ik mezelf op handen en knieën krijgen een daarna voorzichtig omhoog. Pijn door mijn hele rug. Even voelde ik me honderddertig in plaats van dertig. Als het lichaam tegenwerkt, lijken het hoofd en hart ook een beetje verlamd.

Ik ben in bed geraakt, na een hilarisch toiletbezoek, gezien dat elke beweging twee minuten voorbereidingstijd vereiste. De nacht verliep redelijk goed. Draaien en bewegen was out of the question, maar slapen kan gelukkig ook nog stilliggend.
Nog steeds voel ik elke beweging als was het een serieuze krachtmeting, maar ik sta op mijn benen. Niks aan de hand. Ik lees mijn tekst van 21 november ‘So what’ en ik ben weer helemaal klaar voor de werkdag. Ik vlieg erin. Er gebeurt altijd wel wat. Het is gewoon zo.

Talent

2007-11-25T15:12:00.000+01:00

Twee dagen niet geschreven, twee dagen voor iets anders gekozen. Goede keuze voor het moment, maar schrijven blijft de passie.
Ik ben lange tijd op zoek geweest naar ‘hetgeen dat ik hoor te doen’. Veel mensen kennen dat gevoel. Er moet iets zijn waarvan het de bedoeling is dat ik het doe. Iets zijn waarom ik hier ben, of gewoonweg wat ik goed kan en wat mij gelukkig zal maken door het te doen. Iets waarvan het universum weet: “Ja dat is het, goed zo, doe maar”.

Ooit las ik ergens: “Je talent is datgene dat wanneer je het doet, je de tijd uit het oog verliest, al het andere uit het oog verliest, en het gaat vanzelf.” Ik heb gehoord dat ik talent heb. Ik heb gehoord dat ik geen talent heb. Ik heb gehoord dat ik ‘wel aardig’ kan schrijven. Tarotkaarten spraken over talent in een beginstadium, maar eigenlijk… wat maakt het uit.
Het is zo dat ik de tijd uit het oog verlies, dat alles goed voelt, dat de toetsen onder mijn vingertoppen een extra energiestoot mijn lichaam insturen, mijn hoofd voor één moment op de dag enkel op schrijven is gefocust, in plaats van de dagelijkse chaos en wirwar van gedachten. Het is zo dat ik de wereld even kan afsluiten, zonder te vluchten, en dat alles ineens klopt. Als dat talent heet, dan is het zo. Als dat ‘een hobby’ heet, ook goed.
Het maakt bijna niet meer uit wat anderen ervan vinden. Ik vind het fijn. Ik hou ervan om het te doen. En ja, ik vind dat ik talent heb. Wat dat talent inhoudt, bepaal ik lekker toch zelf.

Als kind – mijn moeder zal dat waarschijnlijk met een grote glimlach beamen – was ik al op zoek naar ‘mijn talent’. Ik vond dat ik geen tijd te verliezen had. Weten wat je talent is, is toch niet iets om mee te lanterfanteren. Pogingen om de onweerstaanbare drang naar het ontdekken van mijn doel invulling te geven, hadden begrijpelijker wijze nogal een lachwekkend effect op mijn moeder. Voor mijn gevoel liep ik haar dagenlang uit te leggen van welk belang het was om te weten welke richting ik op moest met mijn leven.
Mijn jonge kinderbreintje brak ik voor mijn gevoel dag na dag, om het antwoord op mijn vragen te vinden. Mijn moeder was er van overtuigd dat ‘het talent’ zich op de juiste leeftijd wel aan zou bieden. Een erg moederachtig ding om te zeggen, verstandig. Natuurlijk was het ook een beetje raar om zoiets te denken als kind. Ik was dan ook een speciaal kind.
Uiteindelijk gaf ik de zoektocht naar het talent op. Ik legde me erbij neer dat het juiste moment nog niet aangebroken was. Dat ik een kind was, en de wijsheid van de ouderen nog moest leren kennen.
Maar beter nog was ik op dat moment naar mijn kamertje gegaan, had de lade uit mijn bureautje opengetrokken, en daar dat ene schriftje uitgehaald, vol met fantasierijke zelfgeschreven verhaaltjes. Dan had het universum hopelijk gezegd:
“Ja dat is het, goed zo, doe maar.”

Schaterlachen

2007-11-22T22:07:00.000+01:00

Vandaag zei er iemand tegen mij, ik verkies een goede grap boven seks. Dat bleek niet waar. Het ging niet over een goede grap en niet over seks. Het ging over iemand onderuit halen ten koste van liefde. Een perfect mooie liefdevolle avond weggooien voor een denigrerende grap.Sinds ik de liefde van mijn leven tegen ben gekomen kan ik me daar niks bij voorstellen. Enkel wil ik nog haar door liefde laten omringen, mijzelf in haar warmte laten baden, verdrinken in haar ogen die liefde stralen. Ik heb het al eerder gezegd. I’m a sucker for cliché.
Sinds ik met mijn hart ben gaan voelen, kan ik me daar niets meer bij voorstellen. Ik ben veranderd.

Vroeger had ik geen twee keer getwijfeld, mijzelf onderdanig gevoeld aan de drang naar zelfvernietiging, en die smerige grap met volle voet perfect in het midden van het doel geschopt, dwars door de keeper heen. Want dat is het. Het heeft niets te maken met zo een groot gevoel van humor bezitten dat je ten koste van alles die grap móet maken. Het heeft te maken met het weigeren van liefde.

Ik ben veranderd. Niet dat ik geen goede grappen meer maak. Niet dat ik af en toe eens een steek kan geven. Maar de hiërarchie der belangrijke dingen in mijn leven is volledig door elkaar gehusseld en vervolgens heb ik alles even op de juiste plaats gezet. Het zal je niets verbazen dat bovenaan ‘De Liefde’ prijkt. De liefde voor mijn lief. De liefde voor mijn familie. Liefde voor vrienden. Voor mensen. Voor gevoelens. Voor het hart.
De liefde staat voor mij hoger dan De Humor. Goede grappen maken en je bescheuren van het lachen is van levensbelang. Ik zou niet kunnen leven zonder het intense genot van lachen. Schaterlachen is een extatisch gevoel. Denk er maar eens aan. Wanneer was de laatste keer dat je een schaterlachte om een grap? Ook al was het vandaag, het is al te lang geleden.

Het kan nog mooier zijn. Ik beloof het je. Denk hier eens aan: Wanneer was de laatste keer dat je schaterlachte van de liefde? Mij is het overkomen. Staat in mijn geheugen gegrift.
Het mooiste moment van mijn leven.

So what

2007-11-21T20:10:00.000+01:00

Soms is het onvoorstelbaar wat een mens kan. Spannende zin. Neem nu mijzelf vandaag. Versteld sta ik. Met hangende oogleden door enkel vier uur slaap heb ik tien uur lang weten te presteren op mijn werk. Volledig van de kaart van rare dromen en uitermate slaperig zat ik nog in het holst van de nacht achter het stuur en moest ik mezelf er om de twee minuten aan herinneren op de weg te letten. Dit gaat nooit lukken. Ik kan amper mijn bestemming vinden zonder met mijn kop op het stuur in slaap te vallen. Paniek.

Te weinig geslapen equals niet bij de les zijn equals chagrijnig zijn equals incapabel zijn, ging het rijtje in mijn hoofd af. Mijn hoofd houdt van rijtjes. Elke gedachte triggert een nieuw rijtje. Elke gang van mijn rede doet een nieuwe verschijnen.Ik voelde me niet goed. Onzeker. Instabiel. Wankel. Okay, ik kan op mijn benen blijven staan, maar daar is het meeste mee gezegd. Denk ik. Verwacht ik. En ik maak het steeds erger door eraan te blijven denken. Als ik maar niet van mijn benen val. Als ik maar niet op mijn bek ga. Languit.

De waarheid is echter veel simpeler. Toen ik hem eenmaal zag. Tien uur lang heb ik vandaag perfect mijn werk kunnen doen. Geen enkel probleem. De vermoeidheid was in elke spier te voelen als een zeurende pijn, maar werk kwam er uit mijn handen. En dan heb ik het niet over zittend werk, maar over op mijn benen staan, alles in de gaten houden, bij de les blijven, alert zijn.
Niet dat ik niet vaker vermoeid ben gaan werken. Gebeurt vaker hoor. Echter dit keer was er een groot verschil, dat ontstond in het midden van de dag. Nu was het niet erg. Het was gewoon zo. Twee feiten stonden er vast: Ik was moe. Ik moest werken. Twee dingen waar ik niks aan kon veranderen. Realiteit.
Plots klonk er na de twintigste gaap en de tiende zeurderige
“Ik ben zo moe.” als een helder klinkende ochtendwekker in mijn hoofd: “So what?” Het kwam uit mijn hoofd, so what.

Ik ging in paniek op zoek naar mijn vertrouwde rijtjes - mijn vertrouwde maatjes die de snelheid van mijn gedachtekronkels opvoeren - maar niks. Zo hard als ik kon, riep ik ze tevoorschijn te komen maar ze bleven weg. De wereld op zijn kop. Even dacht ik dat ze zich ergens verstopt hadden en dat ze elk moment vanachter een hersengewelf zouden springen om schaterlachend te roepen: “Grapje!”.
Pienter als ik ben, probeerde ik ze uit hun schuilplaats te lokken door een geveinsde, “Ik heb te weinig geslapen.”, er tegenaan te gooien. Niks. Stilte. In de verste verte geen controle-freakerige rijtjes te bekennen om mijn brein gek te maken met “als, dan” gedachten.
En toen volgde weer: “So what?” Het galmde na tot in mijn hart. En ik begreep het. Pas toen ik het voelde, begreep ik het.

So what, je bent moe. So what, je moet werken. So what? Dat is realiteit. Accepteer het en maak er het beste van. Haal alles uit jezelf wat erin zit, want dát hangt niet af van uren slaap en werken of niet. Elke dag zou de beste van je leven kunnen zijn.
Als je eens ophoudt met excuses vinden.

Vrienden

2007-11-18T20:20:00.000+01:00

Vriendschap is iets vreemds. Iets leuks ook. Ik heb een aantal hele goede vrienden. Geen twijfel is erover mogelijk dat dit mensen zijn die de welverdiende titel van ‘vriend’ dragen voor mij. De band tussen hen en mij is gebaseerd op liefde, respect, openheid, vreugde. Voor mij.

Ik vind het mooi. Het heeft iets verhevens. Om in mijn rol van romanticus en positivist te blijven, het heeft iets bovenaards. Als je vrienden bent, heb je niet alleen omgang in het hedendaagse, het down-to-earth, het koetjes en kalfjes, het oppervlakkige, maar meng je je ineens in elkaars gevoelswereld. Je ontdekt streken en gebieden die je nog niet kende. Wereldontdekker. Vriendenontdekker. Er stromen allerlei extra energieën en emoties, omdat het mag en kan. Omdat het een vriend is. Veilig. Beiden laat je de ander toe.

Denken en voelen hierover verwekt een hoop liefde en maakt jezelf een beter – of minstens toch gevoeliger – mens. Dat neemt niet weg dat veel vriendschapsbanden minder diep zijn. Geen gedoe, geen uitgesproken liefde of openheid, het is gewoon zo. Voetbalvrienden, buurjongens, klasgenootjes, collega’s, die ene vriendschap die al 20 jaar duurt en als je erover nadenkt je niet eens weet waarom. Ook iets moois. Puur de omgang die elkaar tot vrienden maakt.

Jarenlang heb ik mij omringd door hele goede vrienden – supervrienden - zonder dat ik ook maar iets van mezelf toonde. Dat had ik nodig. Steun zonder diepgang. Lol maken. Niet denken. Lachen. Image builden.
Met dezelfde personen heb ik nu die verheven vriendschapsband. Zij kennen mijn diepste gevoelens. Deze vrienden kan ik te pas en te onpas in de armen vliegen en beginnen knuffelen. Zij kennen mij echt. Diep van binnen. Ik heb mij opengesteld.

Welke vriendschappen je hebt - met wie dan ook - het zijn de banden waar je op dit moment in het leven behoefte aan hebt. Geen enkele vorm van vriendschap is meer of minder dan de ander. Vrienden zijn vrienden. Mensen zijn mensen. Wat je met elkaar hebt, bepaal je zelf.
Jij. Niet de ander. Niet de onbekende en niet de vriend. Jij beslist.

Sterk

2007-11-17T21:39:00.000+01:00

Ze zijn weg! Wat een opluchting. Geen jeuk meer, geen vies gevoel, geen giftige stoffen meer in huis.
Het was een drukke en hectische dag, maar we did it! Mijn lief en ik, een ijzersterk team. Actie in de taxi en problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Zoals de tarotkaarten gisterenavond tijdens een raar maar geweldig leuke caféavond bevestigden: Samen zijn we een krachtig koppel, we hebben supersterke liefdesband voor altijd, een spirituele reis voor de rest van ons leven.

Vlooien

2007-11-16T17:52:00.000+01:00

We hebben vlooien. Die zin klinkt niet fijn. Verdorie dus toch die rode bultjes. “Ik heb vlooien.” Dat is iets voor zwervers, of toch minstens mensen die zich enkel wassen als de stank van hun eigen bovenlip ze teveel wordt.
Festivals heb ik overleefd - vier dagen zonder water en zeep - zonder vlooien eraan over te houden. Stinkende sokken, oksels en andere lichaamsholten bleven bespaard van ongedierte. En nu, elke dag netjes douchen, heerlijk schoon tegen mijn lief aankruipen in de zetel en in bed, schone sokken en ondergoed in overvloed, huisje helemaal aan kant, krijg ik verdorie vlooien!
Sinds ik het weet, is er overal jeuk.

Blijkbaar stond ik met een blik vol walging met mijn broek op mijn enkels - om rode bultjes op mijn benen te tonen – naar de dokter te staren.
De dokter zei: “Geen paniek. Ik krijg drie keer per week mensen met vlooienbeten.”Misschien zou hij dan beter zijn praktijk eens vlooi-vrij maken, dacht ik.Misschien zei hij dat om me gerust te stellen en dacht hij stiekem: “Zo snel mogelijk die smerige griet uit mijn praktijk, ze besmet de boel!”
Maar ik bleef nog even, want bij een dokter zijn, is altijd een veilig gevoel. De veiligste plek op aarde. Daar gebeurt je niks. Fijne man. Maar goed, dat is een ander verhaal.
Direct heb ik hem maar verteld dat ik Miriam ten huwelijk heb gevraagd. Hij was blij. Tenminste, dat interpreteerde ik uit zijn: “Ah, leuk.” en “Prettige dag nog.”
Daar ging ik. Met vlooien en al. Het advies van de dokter was: Alles waar vlooien in kunnen zitten 48 uur in een afgesloten ruimte laten liggen. Dan zijn ze dood. Ja, lekker.

Zo groot is ons huis niet. Welke ruimte kunnen we 48 uur missen? Slaapkamer, out of the question. Keuken, no way. Woonkamer, het weekend staat voor de deur, lekker gezellig. Badkamer, met krioelende vlooien over mijn lijf – zo voelt het toch, the power of imagination – wil ik me het liefst tien keer per dag wassen. Dan maar ons ateliertje.
En zo werd de bron van onze creativiteit, van Miriams meesterlijk mooie schilderijen en de literaire hoogstandjes mijner hand, met dat besluit in twee seconden gedegradeerd tot vlooiennest. Ga hier maar 48 uur liggen sterven. De plek der schepping getransformeerd in sterfbed. Drama all over the place. Soms zitten we er dagen niet. Ik maak drama. Het gaat om het idee.

Gelukkig bezat mijn lief uit een vorig leven nog een vernevel-spuitbus om ongedierte te doden. Aanzetten in de ruimte en vier uur in de nevel laten staan. Gaskamer voor de kleinste onzer aarde. Een snelle dood voor een vlooien-familie in plaats van uithongering. We blijven menselijk. Plus, niet te vergeten, binnen slechts vier uur is ons creatie-nest weer van ons. Geen gevoelsmatig slot op de deur naar nieuwe werken, inspirerende gedachten, fijne momenten tussen mij en de pc. Wie weet werkt de nevel wel inspirerend. Doen de toxische stoffen hoeken van mijn brein ontwaken waarvan ik het bestaan niet wist. Psychedelische zinnen verzinnen. Vlooien doen beseffen.

Creëren is niet verbonden aan één plek. Ik creëer zelfs als ik op de plee zit. Dan maar even met mijn laptop op schoot, tussen bad en vuile was in, mijn literaire drol draaien.

Boom

2007-11-15T15:50:00.000+01:00

Er staat een boom voor mijn raam. Niet handig, zal je denken. Blocking your view.
Heerlijk vind ik het. Op het pleintje waar mijn huis aan staat, prijkt een grote dikke hoge boom. Zonder het te weten is hij erg belangrijk. Dagelijks middelpunt van de ochtend.

Al de eerste dag dat ik hier kwam – toen mijn vriendin hier woonde en ik nog niet – viel hij me op. In haar slaapkamer hing voor één stuk raam geen gordijn. Het was naar beneden gekomen. Kapot. Ik kon me niet voorstellen dat je kan slapen met één ontbrekend gordijn. ’s Morgens vroeg veel licht in je kamer. ’s Avonds medepleinbewoners die kunnen meegenieten van je slaapkamer-activiteiten. Kou. Onveilig gevoel. Naaktheid. Klopt niet.
Hoe kan een mens in godsnaam zonder gordijn leven?

Maar ik was op slag verliefd. Op mijn lief. Ook op het huis, maar vooral op mijn lief. Stapel. En zo werd ik uitgenodigd in die kamer zonder gordijn. Het was prachtig. Veilig gevoel. Het klopt.
De eerste keer dat ik ’s morgens naast haar wakker werd in de slaapkamer zonder gordijn, was het uitzicht wonderbaarlijk mooi. Met de liefde van mijn leven - zo mooi - slapend in mijn armen, keek ik door het gordijnloze raam naar buiten en zag de boom. Enkel zag ik takken en bladeren van de boom waarop de ochtendzon viel. Heel het raam werd gevuld door groen en licht. Een rust. Kalmte. Vrijheid. Liefde.
Ik had een kort gesprek met de boom.
‘Blijf je?’, vroeg hij.
‘Ja.’

Het eerste dat ik nu elke ochtend zie als ik ontwaak, is mijn lieve vriendin. Mijn droomvrouw. Mijn hartstocht. Mijn tweelingziel. En dan voel ik zoveel liefde.
Daarna kijk ik naar het raam en zie de boom. Ik voel rust. Ik voel de wereld. Ik voel de elementen. En ik voel nog meer liefde.
We hebben nooit meer omgekeken naar het ontbrekende gordijn. Het is verhuisd van de vensterbank - klaar om opnieuw opgehangen te worden - naar onder in de kast, om met eerste grote schoonmaak bij het vuilnis te belanden.
Dank je, gordijn. Uw werk hier is gedaan.

Wereldreis

2007-11-14T11:51:00.000+01:00

Ergens ter wereld zit er iemand op je te wachten. Niet wetende waarop. Ergens ter wereld ligt een cadeau klaar. Helemaal mooi in pakpapier. Ergens ligt de magie zich te vervelen op de grond. Daar ligt het antwoord op al je vragen. De uitwisser van je verdriet.
Maar ga maar eens op zoek. De wereld is enorm.

Ben je er ooit aan begonnen? Heb je ooit je tas ingepakt met de intentie op die zoektocht te gaan? Bereid om heel de wereld te zien, om te ontdekken waar het zich schuilhoudt?
Doe eens een poging. De mogelijkheid is groot dat je vertrekt, klaar om de wereld af te reizen, bepakt en bezakt, wandelt de straat uit en… daar vlak om de hoek liggen al je dromen en wensen klaar.

De wereld is enorm groot. Begin eens met ontdekken zonder te vertrekken. Heel dicht bij huis. In je hart.

Ja

2007-11-13T11:22:00.000+01:00

Zondag heb ik haar opgehaald! Het was geweldig. Een enorm krachtige liefdevolle en sprankelende vrouw. Een heerlijkheid en zachtheid. Liefde. Vreugde. Alles in overvloed.

Het verleden heeft gezorgd dat ik me beschermde in het heden. Het misleid het hart. Maar mijn hart is vrij. Het ene ding dat ik nooit gewild heb, het enige waar ik nooit het mooie van kon inzien, wat ik nooit koppelde aan liefde, waar ik niets – maar dan ook niets – van snapte, is me deze dagen heel helder geworden. Het is opgedoken als het meest liefdevolle dat ik aan onze liefde wil verbinden.

In het donker in de regen op de parkeerplaats van het Van der Valk Hotel in Vught, in onze bubble van liefde en vertrouwen, elkaars ziel met onze ogen rakend, sprak ik de vraag die mij al vijf dagen bezig hield, vanuit mijn bron: “Miriam, wil je met mij trouwen?”

Grote gelukkige stralende ogen keken mij aan en met een hese stem klonk het overtuigd: “Trouwen? Ja!”

We gaan trouwen!!

Partytime

2007-11-11T13:03:00.000+01:00

Today is the day! Vandaag gaan we feesten, leven, genieten, geven, lachen, zingen, dansen, kussen! Wat heb ik me aan zitten stellen zeg. Dat is het eerste dat in me opkwam vanmorgen toen ik dacht aan de afgelopen vijf dagen. Wat een zielig gedoe. Emo-gezanik. Huilebalk.
Maar dat is natuurlijk helemaal niet waar. Verre van dat. Dat heet ‘groot houden’. Dat heet ik-ben-niet-één-van-die-miljarden-mensen-die-pijn-hebben-zonder-hun-partner-bij-zich. Want ik ben namelijk anders. Ik ben uitzonderlijk en speciaal en kan echt liefhebben ook zonder totale eenwording met mijn geliefde.
Oh, what a load of crap.

Acht maanden geleden al is dát masker afgevallen. Door de mand. Weg stenen muur. Bye bye geslotenheid. Viel de grond onder mijn voeten weg. Normaliter beangstigender dan de dood. En je had me moeten zien. Kroop ik anders bij de aanblik van een spin al in het donkerste hoekje om daar te wachten op redding van een moeder of huisgenoot, nu sprong ik er fluitend in met twee vingers in mijn neus. Plons. Kopje onder. Met een brede glimlach dompelde ik me in het avontuur. Ik genoot.
Ik schrok niet eens toen ik plots een open en eerlijk persoon was. Wil je mijn diepste geheimen weten? Ok, hier zijn ze. Mijn grootste verdriet? Ik zal het je uitgebreid vertellen. Ergste schaamte? Kom hier, ik zal je mijn kinderfotoboeken laten zien. En mijn gevoelens? Weet je wat, ik hou gewoon van jou! Het hart floept alles er zomaar uit. Gelukkig maar.

Rozen verwelken en schepen vergaan, maar onze liefde blijft altijd bestaan. Liefdesgedichten. Lovestories. Valentijnscadeaus. De hele rambam. Ik wil niets minder. Helemaal en alles en voor altijd. De ware liefde is blijkbaar cliché.
Het kan me niet schelen, wij zijn met z’n twee nog altijd uitzonderlijk en speciaal. Want zij is de helft van mijn ziel.
Ja cliché. Vrijheid heet dat.

En nu gaan we feesten!:) Baby, ik kom eraan!

Oprapen

2007-11-10T20:55:00.000+01:00

Soms is alles wat je wilt zo duidelijk. Daar ligt het aan je voeten, klaar om opgeraapt te worden. En het ligt er al een hele tijd. Het heeft er altijd al gelegen, maar ik heb het niet eerder kunnen zien. Pas nu al het andere vervaagt, zie ik helder en onmiskenbaar dat ene. Het grootste verlangen. Ik hoef het enkel maar op te rapen.

Het vraagt durf om al wat mooi is te zien. Risico’s om het goede te zien. Liefde om jou te zien. En dan krijg ik zonder te vragen alles wat ik wil.

Volwassen

2007-11-09T10:30:00.000+01:00

Wat een heerlijke dag, ondanks dat ik mijn lief nog steeds erg mis (ze is nog altijd op cursus in NL). Maar daar zal ik niet verder over doorgaan om degenen die niet in ware liefde geloven te behoeden van een walg- en kotsbui. Of toch eventjes. Een klein stukje maar. Eén zin?

Ze is zo lief en zo schattig en zo grappig en zo krachtig en zo mooi en zo volwassen en als ze naar me kijkt schiet er pure liefde door mij heen, als ze haar hand op mijn hart legt begint alles te tintelen en kriebelen, ik wil de rest van mijn leven bij haar zijn en ik zal voor altijd van haar houden. Ok, dat is eruit.

Wat is een volwassen cadeau voor een volwassen vrouw?
Zondag haal ik mijn vriendin op. Dan heb ik haar vijf dagen niet gezien en ik wil een cadeau meebrengen. Vaak geef ik haar cadeaus. Lieve briefjes, verrassinkjes, kaartjes, kusjes. Maar nu ben ik op zoek naar een volwassen cadeau.
Ik breek mij brein en kom er niet. Ik ben volwassen. Zij is volwassen. Maar wat is in godsnaam een volwassen cadeau?
In clichés zal dat ongetwijfeld een bos rode rozen zijn. Een diner voor twee. Een vakantie naar de Bahamas. Een trouwring. Denk.

Voor sommige mensen is ‘volwassen’ niet zo ingewikkeld. Maar met volwassen bedoel ik niet ik-heb-zoveel-geld-dat-ik-een-duur-cadeau-kan-kopen. Niet volwassen als in ik-vind-mezelf-interessant-en-volwassen-en-ben-ouder-en-grijzer-met-meer-levenservaring. Volwassenheid zit in het hart.
Voor mij betekent volwassen onvoorwaardelijke liefde kunnen geven. Volwassen betekent verantwoordelijkheid nemen. Volwassen betekent weten wie je bent. Volwassen betekent je niet schamen. Volwassen betekent keuzes maken. En daar dan achter staan. En dan genieten. Van het leven. En jezelf geven.

Jezelf geven.
Ik heb het. Het beste volwassen cadeau.

Avondje emo

2007-11-08T14:43:00.000+01:00

Vandaag leef ik op Dafalgan. Paracetamol voor de Nederlanders.
Gisteren was een-als-vanouds-Brussels-avondje-met-een-goed-gevoel. Een gevoel van ik-kan-de-wereld-wel-aan, of op z'n minst toch de volgende pint.
Zie, mijn lief is gisteren vertrokken naar Nederland voor vijf dagen. En dat is een ramp. Het is geen ramp, want ze komt terug en ze houdt over vijf dagen nog altijd zielsveel van me - misschien zelfs wel een beetje meer - maar na 2 pinten en een halve fles rood is dat een levensgrote ramp. (Om nu héél eerlijk te zijn - en dat is wel een beetje de bedoeling in het leven in het algemeen - vóór de alcohol was het ook al een ramp, enkel beter te onderdrukken.)
Dus heb ik een mevrouw op het toilet laten meegenieten van een met tranen overgoten, met liefde doordrenkt, in kussen badend telefoongesprek dat ik heb staan voeren in de toiletten van café De Roskam. Heerlijk toch, alles laten lopen. Dat deed de mevrouw ook. Dat hoorde ik nog net door mijn tranen heen.
Toen ze naar buiten kwam, kreeg ik een warm gevoel bij het zien van haar medeleven. Ik had haar blijkbaar geraakt, merkte ik tot mijn verbazing op. Er liep een traan over haar wang.
Of misschien kwam het door een hardnekkige drol.